นายไม่อยู่ 3

หลังจากที่เราพบว่า “นายไม่อยู่ “ ภาค 1 และ ภาค 2 ขายดีเทน้ำเทท่า

จนแทบจะเขียนมาให้อ่านกันไม่ทัน (ตรงไหนฟร่ะ ไม่มีแม้แต่มดเดินผ่านมาอ่าน)

เราได้ตระหนักแล้วว่าจะเอาดีด้านการเม้าท์นินทาเจ้านายนี่แหละ หึหึหึ

นั่งอยู่หน้าห้องเพรซซิเด้น มันเหงาปากมากมาย ห่างไกลความเจริญและผู้คน

ได้แต่ใช้เมลในบริษัทอ่านเมว ฟอร์เวิร์ดที่พี่ๆแผนกอื่นส่งมาเผื่อแผ่ แต่ละเมล์เปิดดู

แล้วก็โครตจะทรมานจิตใจ มีแต่โชว์หวิว โชว์อึม แทบจะทะลักหน้าจอ

(ไม่ใช่ว่าไม่ชอบอะไรนะ แต่ว่านโยบายบริษัทเค้า “ห้าม” ดูรูปพวกนี้ที่เข้าข่ายอนาจาร

เพราะถ้าระบบไอทีตรวจจับเจอ ก็มีเฮ) ซึ่งพวกพี่ๆ ก็สรรหากันมาดูเหลือเกิน

แล้วไอ้เราก็เป็นคนที่ยิ่งห้าม ยิ่งอยากรู้ ก็ได้แต่ลักลอบแอบดูเอา

(ช่างกล้านะ ยัยเลขาฯ ห้องนายอยู่ด้านหลัง แถมมีช่องกระจกมองเห็นอีก)

เวลาเปิดก็ต้องแบบว่ารีบดู รีบปิด ไม่ก็เลื่อนสกอร์ลงมาเร็วปี๊ดดด

ไม่ให้คนข้างหลังจับตาดูทัน ว่าเรากำลังแอบดูอะไรอยู่

เด๋วเกิดเฮียแกเดินมาขอดูบ้าง จะซวยไปตามๆกัน 555555 

ตามหัวข้อ ก็นายไม่อยู่ เลยเข้าทางเลขาฯ นั่งกัดแอปเปิ้ล จิบชายามบ่าย

โอ๊ววว ชีวิตช่างสุขสบายเหลือเกิน ปล่อยให้ความขี้เกียจมาครอบงำอยู่ร่ำไป

เมื่อใดที่นายเดินดุ่มๆกลับมา เราก็เก๊กเครียดอ่านหนังสือ อ่านข่าว

พอนายหันหลังเดินไป เว็บแต่งหน้า ความงาม แฟชั่น  ไดฯ ก็จะกรูกันเข้ามา 

เรามานั่งนินทานายแบบนี้ทุกวัน ใครจะไปรู้ว่าเผลอๆแกก็อาจกำลังนั่งเขียนไดฯหัวข้อ

“นินทาเลขาฯ ภาค 3 “ อยู่ก็ได้ ประมาณว่า

“ เมื่อวานเห็นยัยเป๋อนั่นเรียกไอทีสต๊าฟขึ้นมา เราแอบดูเห็นหน้าจอเอ๊กเซลกลับหัวลงมา

น่าสงสารสต๊าฟไอทีคนนั้น คงไม่เคยเจอเหตุการณ์เพี้ยนๆแบบนี้มาก่อนสินะ

เหงื่อตกเชียว   หึหึหึ “ 

นั่นแหละ เมื่อวันก่อนนั่งทำเอ๊กเซลอยู่ดีๆ ไม่รู้ไปกดอะไรเข้า หน้าจอวินโดว์ทั้งแผง

กลับหัวลงมา แล้วนึกสภาพว่าเราจะบังคับเม้าท์ยังไงให้เป็นไปในทิศทางตรงกันข้าม

เพื่อเลือกคำสั่ง น่าสงสารพี่ไอทีคนนั้นจริงๆ เคสใหม่

ไม่เคยพบเจอมาก่อน ส่วนเราก็ได้แต่นั่งทำหน้าสำนึกผิดอยู่ข้างๆ

เมื่อวานนายเรียกไป แล้วบอกว่า

“คุณไปเอาสปีชที่ผมต้องพูดพรุ่งนี้จากอีวีพีมา แล้วอ่านดูว่าผิดตรงไหน

แก้ให้ผม แล้วค่อยเอากลับมาให้ผมอีกที”

“ เอ่อออออ ............ คะ “ ( ให้เอาสปีชที่อีวีพีแต่งมาแก้ -*- นายคิดอะไรของแกอยู่ฟร่ะ

จะสร้างความร้าวฉานให้เราทำไม)

โจทย์ยากตรงที่อีวีพีเป็นตำแหน่งที่ใหญ่รองจากนาย แกเป็นคนจุกจิกและโซพราวววในตัวเอง

ให้เด็กเมื่อวานซืนอย่างเราไปแก้สปีชที่แกเขียน -*- หึหึหึ การขัดเกลาภาษาก็ยากอยู่แล้ว

 แต่การที่จะขัดเกลาแก้ไขให้ไม่แตกต่างจาก เดิมเพื่อรักษาความพราวววว

ในตัวของคนแต่งเดิมน่ะ ยากกกกกกกกกกกกกสสสสสยิ่งกว่า

ก็พยายามรักษาถ้อยคำเดิมและแก้ไขให้น้อยที่สุด แม้เราจะพบว่า

ที่เค้าเขียนมามันยากเกินความจำเป็น และนายแกไม่ปลื้มการอ่านสปีชอะไรที่เข้าใจยาก

และ ยาว เราก็มั่วๆไปให้พี่หัวหน้าแผนกช่วยดูอีกที 

เป็นงานที่ท้าทายอีกชิ้นหนึ่งเลยทีเดียว  (คนอ่านอาจจะงง นี่คือท้าทายที่สุดแล้วหรือ)

555555