พึมพำๆ
เมื่อคืนนอนไม่ได้ทั้งคืน ปวดหัวจนมิสามารถนอนหลับได้แม้จะง่วงแค่ไหนก็ตาม
ทรมานเหมือนหัวจะระเบิดเสียให้ได้ คาดว่าเป็นผลพวงมาจากระบบร่างกายที่ไม่คงที่
ตื่นขึ้นมาซัดพาราไปเม็ดนึง แล้วก็สลบยาวถึงเช้า แปดโมงครึ่งตาใสปิ๊ง เมื่อคิดว่า
"วันนี้อยากไปเปิดกองทุนฯ" นอนต่อไม่หลับอีกเลย (ยิ่งเรื่องเงินๆทองๆด้วยแล้ว)
รีบหาข้อมูลธนาคารที่เล็งๆ และกองทุนฯที่เล็งๆไว้อ่านเพิ่มเติม โกยเงินออกมาจากไห
เอ๊ย จากลิ้นชัก นั่งนับไปนับมา พลันคิด ทำไมเราจนงี้วะ
ไปกินข้าวเช้า พ่อบอกว่า
"ถ้าแกไม่รู้จะเอาเงินไปไว้ไหนก็มาฝากฉันไว้ เด๋วให้ดอกเบี้ย"
" ไม่ "
" งั้นเด๋วแกไปดูบ้านแถวๆศรีนครินทร์ไว้ ฉันดาวน์ให้ แกไปผ่อน"
" ไม่ "
" วะ ไอ้นี่ มีเงินอยู่ไม่กี่บาทยังมาเล่นตัวอีก "
" หึหึหึ "
สายๆอาบน้ำแต่งตัว จัดการยัดไฟล์รูปทั้งหมดลงธัมไดร์ฟแล้วเอาไปล้าง แวะไปรษณีย์ส่งของ
ไปแบงค์ แต่เจ้าหน้าที่มิสามารถตอบคำถามเรื่องมากของเราได้ เลยขับออกมา
แวะร้านดอกไม้ เดินเลือกต้นไม้สีเขียวๆกันอยู่สักพัก ก่อนที่จะมาตกลงปลงใจกับกวนอิมจิ๋ว
สีเขียวอ่อนชุ่มช่ำ ว่าจะเอาไปเลี้ยงที่ออฟฟิส อิอิอิ ฝนก็ตกพรำๆ แต่กบไม่ร้องเพลงอะไร
ขับรถไปต่อที่ออฟฟิสลูกค้าแม่ ไปนั่งเม้าและคุยเรื่องของการส่งออกสินค้านิดหน่อย
ว่าจะหาเรื่องทำอะไรสักอย่างอยู่ เรื่อยเปื่อย และสุดท้ายก็เริ่มเหนื่อย เข้าเสรีฯ
ไปเปิดบัญชีที่แบงค์ ฝากเงินไว้จำนวนหนึ่งโดยมีแม่นั่งกระซิบบอกข้างๆตลอดเวลา
"แบงค์นี้ไว้ใจได้แน่เหรอ ไม่ใช่โผล่มาอีกทีเก็บร้านหนีไปแล้วนะ "
" โหหหห เจ๊ นี่ถ้าเค้าได้ยินมีหวังโดนปิดปากแน่ แบงค์เค้าออกจะใหญ่โต"
(ทำเหมือนว่ามีเงินมากมายมหาศาลให้เค้าเบี้ยวได้งั้นแหละ เฮ้ออออออออ)
"ถ้าทำเปิดบัญชีอย่างเดียวค่าธรรมเนียมหนึ่งร้อยบาทนะคะ แต่ถ้าทำบัตรเอทีเอ็ม
ด้วย ค่าธรรมเนียมร้อยห้าสิบ พร้อมหมอสีส้มหรือกระเป๋าได้ใบหนึ่งฟรีนะคะ "
หันควับไปตามทางมือของพนักงาน โอ๊วววว หมอนนั่นช่างน่ารักเตะตาจิงๆ
"ตกลงทำบัตรเอทีเอ็มคะ "
ตอนกรอกตรง "อาชีพ " แล้วไม่ได้เขียนว่า "นักศึกษา" เหมือนเมื่อก่อน
มันรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก ไม่คุ้นเคยเลยที่ต้องกรอกอาชีพจริงๆลงไป
เฮ้อออออออออ ดูแก่จริงๆโว้ยยย
เดินตัวเบาออกมาจากแบงค์ แต่ไม่ได้เปิดกองทุนฯ เพราะเค้าปิดการซื้อขายตอนบ่ายสาม
ซึ่งเวลานั้นมันจะห้าโมงเย็นแล้วไง คงสักวันเร็วๆนี้ หึหึหึ เดินเล่นเสรีฯสักพัก หอบหิ้ว
ของกินกลับมาแทบทุกอย่างที่เค้าขาย ปานว่าไม่เคยมาเดินตลาดเสรีฯ ฮ่าฮ่า
และได้ดินสอกดคิตตี้มาใช้ด้ามนึง ชอบมากกกกกกกก เมื่อก่อนตอนเรียนก็ไม่เคยสนใจ
เครื่องเขียนหน้าตาจิ้มลิ้มพวกนี้เลยนะ ชอบใช้แบบธรรมดา ฟังก์ชั่นไม่ต้องเยอะ และเบามือ
ไอ้พวกที่มีตุ้งติ้งนี่เกลียดมาก รำคาญตายชักเวลาใช้ หนักก็หนักอีกต่างหาก
แต่พอคนเราเริ่มรู้ตัวว่าจะหมดวัยยังไงไม่รู้ ดัดจริตอยากใช้ซะนี่ เหอๆ
"ดินสอด้ามละเท่าไหร่คะ "
" สามเก้าบาทคับ "
" อืมมม สามห้าได้ม้า "
" เกือบจะไม่ได้แล้วแหละ "
" อิอิอิอิ "
ขับรถกลับบ้านโล่งอกโล่งใจ ได้ทำทุกอย่างที่อยากทำในวันเดียวแล้วมันอิ่มเอมใจ
ขนาดนี้นี่เอง ต้นไม้ที่อยากได้มานานก็ซื้อแล้ว ดินสอที่อยากใช้ก็ได้แล้ว รูปที่ดองๆไว้
เป็นชาติก็ได้เอาไปล้างเรียบร้อย ได้คุยกะลูกค้าแม่ และพร้อมที่จะเริ่มทำอะไรสักอย่างจิงๆ
ที่สำมะคัญ ได้เปิดกองทุนฯแล้วเฟ่ย หลังจากที่เล็งมาสามชาติเศษๆ แต่ไม่มีเวลาไป
กลับบ้าน ทำอาหารกิน แล้วคลุกข้าวให้มันนี่ กินจนพุงกางแล้วกลิ้งไปมา
นอนดูการแข่งขันโอลิมปิกวอลเล่บอลหญิง กับพ่อและน้องชาย
ระหว่างจีน กะ โปแลนด์ สุดยอดมันส์ (ถ้าได้เบียร์ช้างสักกระป๋องนึง คงซาบซ่ากว่านี้)
ลุ้นตัวโก่งเชียว แล้วจีนก็ชนะมาแบบหวิดๆ สามเกมส์ต่อหนึ่ง
เราว่าโปแลนด์แพ้เพราะลูกเสิร์ฟ น่าสงสารจิงๆ ฟอร์มก็ไม่เลว ลูกตบก็เร็วแรงตรงเป้า
ดันมาตายเพราะลูกเสิร์ฟติดเน็ตบ่อยเนี่ยแหละนะ เฮ้ออออ
พรุ่งนี้วันแม่ คงอยู่บ้านกับแม่ คุยกับแม่ ช่วยแม่ทำอาหาร กินข้าว
และดูทีวีด้วยกันเหมือนทุกๆวันหยุดที่ผ่านมา เราชอบประโยคหนึ่งที่
คุณปราบดาหยุ่น เขียนจดหมายโต้ตอบคุยกับคุณวินทร์ เรียววารินทร์
เรื่องของการทำอะไรเป็นพิเศษๆในวันพิเศษๆ เราค่อนข้างเห็นด้วย
และยึดถือปฎิบัติมาตลอดเวลาแบบคนคิดอะไรขวางโลกเล็กน้อย
ไม่มีอะไรพิเศษมากสำหรับเรา
เพราะ "เจ๊ " เป็นคนที่"สำคัญ" สำหรับเราในทุกๆวันอยู่แล้ว
ไม่มีเพลงไหนจะเหมาะกับคืนนี้เท่าเพลงนี้แล้วละ
เงียบ จนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดินเป็นเสียงเม็ดฝนกระทบหลังคา
เงียบ จนได้ยินเสียงเม็ดฝนกระทบหลังคาเป็นเสียงเข็มนาฬิกาเดิน
|
